“Wanneer de Noordzee koppig breekt aan hoge duinen, En witte vlokken schuim uiteenslaan op de kruinen, Wanneer de norse vloed beukt aan het zwart basalt, En over dijk en duin de grijze nevel valt, Wanneer bij eb het strand woest is als een woestijn, En natte westenwinden gieren van venijn, Dan vecht mijn land, mijn vlakke land.”
—Jacques Brel (tekst Ernst van Altena), “Mijn vlakke land”